Szit. Po prostu czas spojrzeć prawdzie w oczy.. Talentów redaktorsko - marketingowych nie posiadam. Ten blog zostaje niniejszym uznany za martfy*. Równie dobrze mogę pisać w zeszyciku trzymanym pod poduszką. A mnie jednak chodzi o odbijanie swoich myśli i doświadczeń w innych ludziach. Obnażanie się na pustyni albo w innym, równie mało uczęszczanym miejscu jest bez sensu. Bo i tak nie robi różnicy. Dziękuję odważnym (?) którzy odważyli się skomentować cokolwiek i nieregularnie stałym bywalcom. Pewnie nie będę tego kasował bo to jednak kawał życia jest i lepiej żeby ku przestrodze pozostał. Do zobaczenia gdzie indziej. Bo nie sądzę że wyciągnę naukę i pewnie zaraz założę blog w innym miejscu licząc że będzie bardziej żywy niż ten. To chyba nie będzie specjalnie trudne. *kto nie czytał Pratchett'a powinien się natychmiast poprawić.

Niezależnie od stanu skupienia. Lub rozkojarzenia. Takie są prawa fizyki. Nieubłagane .

...tym mniej rozumiem kobiety. Owszem doswiadczam co raz to nowych zachowań, ale nie sprawia to że stają się bardziej zrozumiałe. Co więcej, wdaje mi się że im głębiej się wchodzi w kobiecą naturę tym więcej tam hormonów, instynktów i bezwarunkowych odruchów. A to są siły nieznoszące sprzeciwu. Jakakolwiek próba dyskusji z nimi jest żałośnie śmieszna i daremna. Można się im tylko poddać. Albo odsunąć się z drogi bo nie ma takiej rzeczy, której nie są w stanie zniszczyć.

Z moich zupełnie nienaukowych obserwacji wynika że mężczyźni nie za bardzo oszczędzają swoje kobiety. Co z tego że jest w ciąży? Obiad ma być. Co z tego że to ona stoi przy garach ? Kuchnia ma być urządzona po męsku. No i poza tym ma (kobieta) pachnieć, nie pocić się i wyglądać. Przepięknie oczywiście. A ja się bez sensu liczę ze zdaniem a jak się nie zgadzam to staram się przekonać siłą argumentów raczej niż siłą głosu . Zamiast powiedzieć że "nie bo nie". Albo odwrotnie. I jakoś co raz mniej uważam że trzeba być w związku kimś cywilizowanym. "Jak się baby nie bije to jej wątroba gnije" Straszne są te mądrości ludowe i choćby były prawdziwe to odmawiam kierowania się nimi ale w setkach tekstów o kobietach, których kiedyś nawet nie chciałem słuchać teraz odnajduję co raz mniej przesady i co raz więcej prawdy. W miękkim łatwo zrobić dziurę. Albo rozszarpać. Pognieść. Zmiażdzyć... Zupełnie przypadkiem...

Podobno prawdziwe szczęście to robić coś dla innych. To chyba mam złą technikę bo uczucie szczęścia ma duży problem z przebiciem się przez senność, ból w krzyżu itepe. Chyba czas na stosowne noworoczne postanowienie...

W piosence co prawda szło "we don't know why but we do it" ale w sumie nierobienie czegoś też jest robieniem tak jak robienie może być zaniechaniem ,więc też pasuje. W każdej razie zawsze uważam że lepiej robić cokolwiek niż nie robić nic. Chociaż, cholera, spanie to w sumie też robienie chociaż ja uznałbym to za nicnierobienie. Po prostu uroki spania chyba przegrywają z urokami "innych rzeczy". Nie chyba. Na pewno. W zasadzie więc chodzi mi o to że nie wiem dlaczego zamiast robić rzeczy ciekawsze choć wymagające więcej energii robimy rzeczy tak mało ciekawe że w zasadzie można je uznać za nicnierobienie . Jak spanie.

A tymczasem byłem śmiertelnie poważny. A co ważniejsze autentyczny, odkryty i "zaangażowany". Sprawić zawód i wzbudzić śmiech byciem sobą to uczucie, z którym trudno sobie poradzić. Problem polega na tym że kobiety nie bardzo chcą rzeczywistości. Nie interesuje ich jaka jest ta rzeczywistość. Próbują ja tworzyć za pomocą stwierdzeń typu: wszystko będzie dobrze" "poradzisz sobie" itede, itepe. Ale rzeczywistość jest bezlitosna i w końcu staje w całej okazalosci i dłużej nie można jej ignorować.

...przeciwnikom małżeństwa. Czasem nie można rozmawiać tak żeby nikt nie słyszał i nie wyczuł.

No bo nie ma bata żeby starając się kogoś obsmarować nie utytłać się choć trochę. A często jest tak że cały ten syf, zamiast na adresacie, ląduje na nadawcy. I to jest dopiero odrażająca scena...

Siedzę w tej branży (internet) od ponad 10 lat zawodowo. Ponieważ to dla mnie naturalne i podniecające to nie rozumiem (trochę rozumiem, ale nie do końca;) dlaczego ludzie czują barierę i lęk przed tym medium. Z zazdrością patrzę na niespełna dwuletniego syna, który nie ma żadnych oporów przed komputerem. Komputer to dla niego oczywistość. Ba! Internet i YouTube jest nawet w telefonie. W internecie są bajki:D A na stole jest mysz. I ona się tak fajnie rozwala - w jeden weekend załatwił 2 sztuki. Jest lepszy od naszego kota, który woli ptaszki;] Jestem jednocześnie podniecony i przerażony myślą jak bardzo będzie wykorzystywał możliwości internetu i jak jednocześnie będzie narażony na zagrożenia jakie internet stwarza. Ale też nie podzielam alarmistycznych poglądów, które słychać dookoła. Przecież będzie się rozwijał równolegle z rozwojem możliwości Sieci. A to co innego niż gdyby wziąć człowieka sprzed wieku i pozwolic mu się zagubić we współczesnym świecie. Trochę czekam na moment kiedy syn stanie się równorzędnym partnerem w "tych sprawach" a potem będę się mógł uczyć od niego.